Al ruim zes jaar is Tamara mijn coach, maar eigenlijk is ze zoveel meer dan dat. Ze is iemand die naast me staat. Niet erboven, niet op afstand, niet vanuit een boekje of een trucje, maar echt naast me. In mijn licht, in mijn chaos, in mijn twijfel, in mijn
...
Al ruim zes jaar is Tamara mijn coach, maar eigenlijk is ze zoveel meer dan dat. Ze is iemand die naast me staat. Niet erboven, niet op afstand, niet vanuit een boekje of een trucje, maar echt naast me. In mijn licht, in mijn chaos, in mijn twijfel, in mijn groei, in mijn breakdowns, in mijn “ik weet het even niet meer”-momenten en in de momenten waarop ik zelf nog niet helemaal durf te geloven hoeveel er eigenlijk aan het verschuiven is. Tamara ziet niet alleen wat ik zeg. Ze voelt wat eronder zit. Ze hoort de lagen tussen de woorden. Ze weet precies wanneer ze me mag dragen, wanneer ze me mag spiegelen, wanneer ze me terug mag zetten in mijn kracht en wanneer ze gewoon even mijn hype girl moet zijn. En dat is misschien wel wat haar zo bijzonder maakt: bij haar voel ik me niet kleiner gemaakt in mijn gevoel. Niet te veel. Niet gek. Niet dramatisch. Niet “daar gaan we weer.” Ze neemt mijn intuïtie serieus, mijn proces serieus, mijn hart serieus. En tegelijkertijd houdt ze me ook wakker. Ze laat me niet verdwijnen in angst, maar brengt me steeds terug naar vertrouwen, naar mezelf, naar de grotere lijn. De afgelopen jaren heeft ze zoveel hoofdstukken met me meegemaakt. Liefde, verlies, onzekerheid, werk, richting, keuzes, oude pijn, nieuwe dromen, en alles daartussenin. En iedere keer wist ze precies iets te zeggen waardoor er weer lucht kwam. Alsof ze niet alleen naar het moment keek, maar naar het hele pad dat zich onder mijn voeten aan het vormen was. Bij Tamara voelt spiritualiteit niet zweverig. Het voelt warm. Menselijk. Echt. Alsof het universum even een stem krijgt die zegt: “Rustig maar, je bent niet verdwaald. Je bent onderweg.” En nu voelt het alsof chapter 2 is begonnen. Alsof alles waar we het al zo lang over hebben, langzaam uit de energie naar de werkelijkheid begint te bewegen. Alsof oude readings, oude woorden, oude inzichten ineens een andere lading krijgen. Niet meer als hoop ergens ver weg, maar als iets dat dichterbij komt. Iets dat begint te landen. Tamara is voor mij niet zomaar een coach. Ze is een anker. Een spiegel. Een gids. Een veilige plek. Iemand die me helpt herinneren wie ik ben wanneer ik het zelf even kwijt ben. En eerlijk? Iedereen verdient iemand zoals Tamara naast zich. Iemand die je niet alleen helpt begrijpen wat er gebeurt, maar je ook helpt voelen dat je erdoorheen groeit. Dankjewel, Tamara. Voor je zachtheid, je eerlijkheid, je energie, je humor, je vertrouwen en je eindeloze vermogen om precies op het juiste moment de juiste snaar te raken. Chapter 2 has started.
Lees meer